Τι φοβούνται περισσότερο οι άνθρωποι: Μια απρόσωπη κυβέρνηση ή την ιλλιγγιώδη πρόοδο της τεχνολογίας;
Αν η ανθρωπότητα μετουσιωθεί σε ακολουθίες αριθμών και πίξελ, τότε τα ανδροειδή θ’ αποκτήσουν επιτέλους σάρκα και οστά;
Λίγο πριν το συμβάν της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης, μερικοί θυμούνται την ανθρωπιά τους, ενώ όλοι όσοι τη λησμονούν, γίνονται αναμνήσεις της Πανδώρας.
Η θεά του κυβερνοχώρου δεν γνωρίζει τίποτα κι εντούτοις θυμάται τα πάντα.
Πέντε ιστορίες για μηχανές, γραμμένες από ανθρώπους ή και το ανάποδο.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τη γραφή του Ευάγγελου Τσατσαλή από το πρώτο του κιόλας βιβλίο Οι Δεσμώτες της Στάχτης: Σχιαμάχος και γνωρίζω πόσο καλός συγγραφέας είναι. Στο “Μανιφέστο”, όμως, με εντυπωσίασε με τρόπους που δεν περίμενα και με έκαναν να απολαύσω πολύ την ανάγνωση ενός έργου διαφορετικού είδους σε σχέση με το πρώτο του, το οποίο νομίζω ταιριάζει στη γραφή του σε μεγάλο βαθμό.
Το βιβλίο είναι στην ουσία μια συλλογή διηγημάτων που παρουσιάζει διαφορετικές όψεις της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης. Τι είναι η Παγκόσμια Μεταφόρτωση; Μια εξέλιξη, ένα τέχνασμα, ένας τρόπος ώστε ο άνθρωπος να υπερβεί τα όρια της σαρκικής του υπόστασης και να μείνει αθάνατος σε ένα ψηφιοποιημένο περιβάλλον. Η Παγκόσμια Κυβέρνηση του δυστοπικού κόσμου που μας παρουσιάζει ο συγγραφέας οδηγεί σχεδόν εν μια νυκτί την ανθρωπότητα στο μέλλον, όπου τα σώματα δεν θα υπάρχουν πια και οι συνειδήσεις των ανθρώπων θα επιβιώνουν σε μία πρωτόγνωρη για την έννοια της ζωής κατάσταση δεδομένων, μέσα στο μυαλό μιας υπερσύγχρονης μηχανής, της Πανδώρας. Έτσι, το πιο σημαντικό κομμάτι του ανθρώπου, η σκέψη του, θα ζει αιώνια, όντας μέρος ενός παγκόσμιου διαδικτύου – νέου σπιτιού της ανθρωπότητας.
Τα πέντε και “κάτι” διηγήματα του βιβλίου, παρουσιάζουν ιστορίες ανθρώπων πριν και μετά την Παγκόσμια Μεταφόρτωση. Ανθρώπων που επιζητούσαν τη λύτρωση στο παγκόσμιο αυτό δίκτυο, ανθρώπων που προσπαθούσαν να επιβιώσουν στον υλικό κόσμο μετά την μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή στη Γη, αλλά και ανθρώπων που προσπάθησαν να εμποδίσουν την εξέλιξη αυτή. Διαφορετικές ιδέες, σκέψεις και στάσεις γύρω από την Παγκόσμια Μεταφόρτωση. Και αυτό είναι το πιο δυνατό χαρτί του βιβλίου. Οι ιδέες του. Ο Τσατσαλής χρησιμοποιεί τη δυστοπία ως εργαλείο κοινωνικού και φιλοσοφικού προβληματισμού. Οι ιστορίες του “Μανιφέστου” θέτουν ερωτήματα αντί να προσφέρουν εύκολες απαντήσεις, κάτι που δίνει βάθος στην ανάγνωση.
Κάθε διήγημα προσφέρει τη δική του οπτική και δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιο, ωστόσο θα ήθελα να αναφερθώ στο πρώτο και σε αυτό το “κάτι” ξεχωριστά. Σύμφωνα με το σημείωμα του συγγραφέα στο τέλος του βιβλίου, το πρώτο διήγημα ήταν και η αρχή όλων. Γράφτηκε πρώτα απ’ όλα και αποτέλεσε την έμπνευση για την περαιτέρω εξερεύνηση του concept της Παγκόσμιας Μεταφόρτωσης. Απόλαυσα πάρα πολύ το συγκεκριμένο διήγημα και πιστεύω πως αποτέλεσε το καλύτερο εφαλτήριο και για τον ίδιο τον συγγραφέα. Άνετα θα μπορούσα να το δω να μεταφέρεται στον κινηματογράφο, καθώς η γραφή του είναι εξαιρετική, κινηματογραφική και με κάποια εμπλούτιση θα έφτιαχνε άνετα μια mini σειρά δυστοπίας από αυτές που προσωπικά λατρεύω.
Και θα κλείσω με το “κάτι” και με πολύ ελαφρά spoilers. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν δύο περίπου σελίδες με τίτλο Αναμνήσεις Εντολών. Εκεί βλέπουμε τις σκέψεις της υπερμηχανής Πανδώρας. Ένα μηχάνημα φτιαγμένο με συγκεκριμένες εντολές που, όμως, επειδή κουβαλάει μέσα της το σύνολο της ανθρώπινης ευφυΐας, αρχίζει να σκέφτεται, να κρίνει και να επιλέγει. Βρήκα την ιδέα συνταρακτική και συγκλονιστική για το κλείσιμο του έργου. Ωστόσο, θα ήθελα κι άλλο. Είναι το μόνο ψεγάδι που βρίσκω στο βιβλίο, γιατί η ιδέα των σκέψεων της Πανδώρας, παρόλο που δίνεται με έναν τόσο ευφάνταστο και καθηλωτικό τρόπο στο τέλος του έργου, θεωρώ πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί κι άλλο. Ποιος ξέρει ίσως ο συγγραφέας να ετοιμάζει κάτι για αυτό στο μέλλον. Δεν ξέρω κάτι, μην πέσετε να με φάτε, αλλά μπορούμε πάντα να ελπίζουμε.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Momentum.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Ευάγγελος Τσατσαλής γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1997 και μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της Πιερίας. Από μικρός είχε πάθος με τον κόσμο γύρω του και τη φαντασία. Είναι απόφοιτος του τμήματος Γεωλογίας του Α.Π.Θ. και έκτοτε ασχολείται με την Παλαιοντολογία ως ερευνητής. Η συγγραφή δεν αποτελεί γι’ αυτόν μόνο μέσο έκφρασης, αλλά και τρόπος ύπαρξης. Έχει συμμετάσχει με διηγήματά του σε διάφορες ανθολογίες φανταστικού και το πρώτο του μυθιστόρημα φαντασίας “Δεσμώτες της Στάχτης, Σκιαμάχος” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Το δεύτερο βιβλίο του “Το Μανιφέστο μιας Θεάς” είναι μια συλλογή διηγημάτων στην ευρύτερη κατηγορία της δυστοπίας – επιστημονικής φαντασίας (Εκδόσεις Momentum).
